In een artikel in de NY Times beschrijft Richard Florida deze “Urban Lands of Opportunity”.

“What globalisation and new technologies have done, is that they have increased the returns to being smart. And what cities do is they connect people and enable them to learn from one another.”

De straatmuzikant speelt zijn lied. Iedereen die voorbij loopt kan het horen. Iedereen die het hoort kan besluiten even te blijven staan; het product af te nemen. Lang niet iedereen die blijft staan, gooit echter een muntje in de hoed. Allemaal freeriders. In plaats van de freeriders te bewegen toch te geven, richt de straatmuzikant zich op de mensen die wel geven. You scratch my back and I’ll scratch yours. Dat kost een stuk minder energie (lees: geld), werkt prettiger en levert vaak op termijn nog meer op ook!

Er liggen kansen in de MVO/MBO-hausse om investeringen in leefbaarheid door het bedrijfsleven te stimuleren. Zorg dat ze het jou gunnen door hen iets te gunnen.

En de freeriders? Ze doen maar. Zolang ze maar niet verwachten dat hun rug wordt gekrabd.

Mijn stad is de verzameling van plaatsen waarvan mijn verlangen om daar te zijn groter is dan de gepercipieerde moeite die ik moet doen om daar te komen. En het netwerk van systemen waarover ik me kan bewegen om bij die plaatsen te komen. Zij wordt dus niet omvat door gemeente- of andere administratieve grenzen. Mijn stad is grenzeloos en fluïde.

En dan. Dan kijk je naar Tegenlicht over de wiskundige genieën van Wall Street: Quants. Dat zijn bollebozen die software schrijven, waardoor computers autonoom kunnen handelen. Je stopt er wat data in, dat loopt door een algoritme en aan het einde weet de computer wat ie moet kopen en verkopen. En dat kan snel. Heel snel. Echt heel snel. En dan betreed je de wereld van de High Frequency Trading. Het zijn de black boxes van de beurshandel, waarmee de grote zakenbanken miljarden dollars hebben verdiend.

In New Jersey wordt op het moment een enorm nieuw datacentrum gebouwd ten behoeve van de NYSE. Autonoom handelende computers communiceren in dit datacentrum met elkaar en de beurs. Hier vinden de transacties plaats. En nu de grap: de handel verloopt zo enorm snel, dat milliseconden het verschil maken tussen de spijker op z’n kop of de hamer op je duim. Hoe dichter jouw server staat bij die van de NYSE (en dat gaat om meters), hoe sneller jouw computers kunnen communiceren met de beurs. Hoe beter ze kunnen reageren op marktomstandigheden, hoe meer ze opleveren. Wat nou death of distance! In het hart van de wereldeconomie, waar de absolute top van de beschikbare communicatietechnologie aan het roer staat,  is afstand essentieel!

“Als het schoolplein ook na schooltijd gebruikt wordt als speelterrein voor kinderen in de buurt is het van belang dat gemeenten dit goed vastleggen in hun bestemmingsplan. De Raad van State deed onlangs een uitspraak dat het gebruik van een schoolterrein na schooltijd niet past binnen het bestemmingsplan.”

Even rustig ademhalen…

Er is toch níemand die dit een goed idee vindt? Dit is toch een onbedoeld gevolg van een ooit verkozen systeem dat niet meer bij de tijd past? Of zouden er ergens in dit land beleidsmakers, buurtbewoners of bestuurders zijn, die oprecht geloven dat we hiermee een heilzame weg bewandelen? Aan hen: Stop met wat u aan het doen bent! Zeg uw baan op en vraag aan een willekeurige passant hoe u zich nuttig kunt maken voor de samenleving. Dit is een belachelijke vertoning van bureaucratie, waar we ons met z’n allen voor moeten schamen!